بُـــــگذار از این شهر پُــر از غم بِگریزم
از چهـــــرهی این مــردم در هـم بُــگریزم
وحشی تـــر از آنم کـه بــه محبس بنشینم
بــرخیـــزم و از عــــــــالمِ آدم بُـــــگریزم
بُــــــــگذار نفس در
آخـر این دیـوانه تر از من ، هلاکم می کند
از بساط زنــــدگانی پــاک، پـاکــم مـی کند
آه، می دانــم که این سیلاب وحشی عاقبت
یـــا ز خــاکم بر کند یا زیر خــاکم می کنـد
گاه جـــادو می کنــد چشمان سح
آتشی در خـــاک ما از خاک چین افتاده است
اهرمن از شرق در این سرزمین افتاده است
نوبهـاران می رسد، بر شاخسارانــم ولـــی
آفتی چــرکین وُ داغـــی آتشین افتــاده است
طرح لبخندی نمی بینم بـه لبها، ای
نوبهـــــار آمــــد، ولــــی اینجا خــزانی دیگر است
لای ایـــــن تقویم پـــــائیزی زمــــــانی دیگر است
برگ برگ از شاخـــــه می ریزند گلها روی خاک
باغبـــــانی دیـــــگر وُ بـی باغبـــانی دیـــگر ا
صبحگاهی هـم نــــدا خــواهد رسید
کاروان اینــــک به ما خواهد رسید
بــــاز مــی گـــردد پـــرستو از سفر
چتــر گل از ره فـــرا خــواهد رسید
غنچـــــهی لب بسته لب وا می کند
بــوی لبخنــــد خــدا خــ
چه زیبا می شود صبحی که گیسویت رها باشد
بـــه گیسویت پریشانی ، پیشانتر ز مـــا باشد
بــه لبخنـــــد دل آویزت ، لبــــان غُنچــه آمیزد
گـُل افشان بــر سر پایت رهـــا دست صبا باشد
ندارد جـــلوه گل